Archiwa tagu: Zelda

The Legend of Zelda

21 lutego 1986

40 lat temu na konsoli Nintendo Famicom zadebiutowała pierwsza odsłona serii The Legend of Zelda, zaprojektowana przez Shigeru Miyamoto i Takashiego Tezukę. Gra od początku wyróżniała się otwartą strukturą świata, która pozwalała graczowi swobodnie eksplorować krainę Hyrule bez wyraźnie narzuconej kolejności działań. Zamiast prowadzić za rękę, tytuł zachęcał do samodzielnego odkrywania sekretów, eksperymentowania z przedmiotami i stopniowego poznawania mapy. Było to podejście odmienne od wielu ówczesnych produkcji, opartych na liniowym przechodzeniu poziomów.

Pierwsza odsłona wprowadziła elementy, które stały się znakiem rozpoznawczym serii: eksplorację lochów pełnych zagadek, walkę z przeciwnikami oraz zdobywanie nowych przedmiotów umożliwiających dostęp do kolejnych obszarów. System zapisu stanu gry, wykorzystujący baterię w kartridżu, w połowie lat 80. był rozwiązaniem dość rzadkim i pozwalał na budowanie dłuższej, bardziej złożonej przygody. Charakterystyczna oprawa dźwiękowa oraz prosty, czytelny styl graficzny sprawiły, że tytuł zapadł w pamięć całemu pokoleniu graczy.

Na przestrzeni kolejnych dekad seria The Legend of Zelda rozwijała się na wielu platformach Nintendo, od konsol stacjonarnych po urządzenia przenośne, eksperymentując z formą i technologią, a jednocześnie zachowując podstawowe założenia rozgrywki oparty na przygodzie i odkrywaniu świata. Tytuły takie jak Ocarina of Time czy Breath of the Wild wyznaczały standardy dla całej branży. Czterdzieści lat historii The Legend of Zelda to opowieść o konsekwentnym rozwijaniu sprawdzonej koncepcji, która mimo zmian technologicznych zachowała własną tożsamość i unikalny charakter.

// screenshoty własne oraz z serwisu MobyGames

Zelda’s Adventure

Dodaj komentarz

10 maja 1995

Na początku lat 90-tych Nintendo wdało się w romans z Philipsem celem stworzenia przystawki CD do konsoli Super Nintendo. Urządzenie ostatecznie jednak nie powstało, ale jednym ze skutków ubocznych umowy było udostępnienie Holendrom licencji na wykorzystanie niektórych postaci z portfolio Nintendo w grach przeznaczonych na konsolę Philips CD-i. Tak powstały trzy części przygodowych gier akcji z serii The Legend of Zelda, z których ostatnia: Zelda’s Adventure ukazała się dokładnie 30 lat temu.

W odróżnieniu od głównych odsłon serii, tym razem to Link zostaje pojmany przez złego czarnoksiężnika i gracz wciela się w samą księżniczkę Zeldę, która wyrusza w podróż, by go uratować, a także stawić czoła złowrogiemu Ganonowi i ocalić krainę Tolemac. Rozgrywka przypomina klasyczne części Zeldy, w których obserwując postać z góry eksplorujemy lokacje, rozwiązujemy zagadki i walczymy z przeciwnikami. Jednak wykonanie techniczne znacznie odbiega od standardów Nintendo. Gra została bardzo negatywnie oceniona przez graczy i krytyków. Zarzucano jej słabą oprawę graficzną i animacje oraz mało intuicyjne sterowanie. Uwagę zwracały także długie czasy ładowania.

Dziś Zelda’s Adventure uważana jest za ciekawostkę historyczną i przykład nieudanej próby przeniesienia znanej marki na obcą platformę bez udziału Nintendo.

// screenshoty z serwisu Hardcore Gaming 101

The Legend of Zelda: Majora’s Mask

Dodaj komentarz

27 kwietnia 2000

Ćwierć wieku temu posiadacze Nintendo 64 otrzymali drugą wydaną na tę konsolę (a szóstą w ogóle) część serii The Legend of Zelda. Majora’s Mask jest bezpośrednią kontynuacją Ocarina of Time, ale wyróżnia się mroczniejszym klimatem i nietypową mechaniką czasu. Podobnie jak w poprzednich częściach, gracz wciela się w Linka, który tym razem trafia do tajemniczego świata Termina, gdzie księżyc zbliża się do ziemi i grozi zagładą w ciągu trzech dni. Korzystając z Okaryny Czasu, Link może wielokrotnie resetować czas, aby stopniowo odkrywać sekrety świata, pomagać jego mieszkańcom i zdobywać nowe moce przy pomocy magicznych masek. Dzięki głębokiej narracji, innowacyjnej strukturze rozgrywki i ponurej atmosferze, gra zdobyła uznanie jako jedna z najbardziej wyjątkowych odsłon popularnej Zeldy.

// screenshoty ze sklepu Nintendo

The Legend of Zelda: Ocarina of Time

Dodaj komentarz

21 listopada 1998

25-lecie obchodzi dziś najlepsza gra wszech czasów. Oczywiście można nie zgodzić się z tym twierdzeniem, ale faktem jest, że po dziś dzień według agregatora ocen Metacritic to właśnie The Legend of Zelda: Ocarina of Time jest najwyżej ocenianym tytułem w historii. Ocarina of Time to piąta część sagi przygodowych gier akcji od Nintendo i pierwsza, w której Link poszukuje księżniczki Zeldy w całkowicie trójwymiarowym świecie.

// screenshoty ze strony Nintendo oraz serwisu MobyGames

Oceanhorn: Monster of Uncharted Seas

Dodaj komentarz

14 listopada 2013

10 lat temu ukazała się „Zelda na komórki”, czyli Oceanhorn: Monster of Uncharted Seas. Produkcja niezależnego fińskiego studia Cornfox & Bros. to przygodowa gra akcji, która rozgrywką do złudzenia przypomina The Wind Waker czy A Link to the Past. Początkowo tytuł ukazał się wyłącznie w AppStorze na iPhone’y i iPady, ale sukces sprzedażowy jaki odniósł spowodował, że twórcy wydali wkrótce wersje na: PC, Androida, PS Vitę, PS4, Xbox One i ostatecznie także na Switcha. Wartym odnotowania jest fakt, że muzykę do Oceanhorn współtworzyli dwaj japońscy kompozytorzy związani ze Square: Kenji Ito (serie Mana i SaGa) oraz Nobuo Uematsu (Final Fantasy).

// screenshoty ze sklepów online i oficjalnych profilów Oceanhorn w mediach społecznościowych

Oceanhorn: Monster of Uncharted Seas #01

Oceanhorn: Monster of Uncharted Seas #02

Oceanhorn: Monster of Uncharted Seas #03

Oceanhorn: Monster of Uncharted Seas #04

Oceanhorn: Monster of Uncharted Seas #05

Oceanhorn: Monster of Uncharted Seas #06

Oceanhorn: Monster of Uncharted Seas #07

Oceanhorn: Monster of Uncharted Seas #08

Oceanhorn: Monster of Uncharted Seas #09

Oceanhorn: Monster of Uncharted Seas #10

Oceanhorn: Monster of Uncharted Seas #11

Oceanhorn: Monster of Uncharted Seas #12

Oceanhorn: Monster of Uncharted Seas #13

Oceanhorn: Monster of Uncharted Seas #14

Oceanhorn: Monster of Uncharted Seas #15

Oceanhorn: Monster of Uncharted Seas #16

Oceanhorn: Monster of Uncharted Seas #17

Oceanhorn: Monster of Uncharted Seas #18

Oceanhorn: Monster of Uncharted Seas #19

Oceanhorn: Monster of Uncharted Seas #20

Oceanhorn: Monster of Uncharted Seas #21

Oceanhorn: Monster of Uncharted Seas #22

Oceanhorn: Monster of Uncharted Seas #23

Oceanhorn: Monster of Uncharted Seas #24

Neo #04 (03/1998)

Dodaj komentarz

Neo to drugie na polskim rynku czasopismo traktujące wyłącznie o grach na konsole. Pierwszy numer ukazał się w listopadzie 1997 roku, a więc dwa miesiące po debiucie PSX Extreme. Magazyn był spin-offem Secret Service, założonym przez legendarnego dziennikarza SS Gulasha. Ćwierć wieku temu to czasy, gdy konsole piątej generacji coraz śmielej gościły w naszych domach. Szybko okazało się, że kącik konsolowy w Secret Service coraz bardziej puchnie a i tak nie starcza miejsca, by redaktorzy byli w stanie opisać najnowsze tytuły. Tak narodziło się Neo. W Secret Service Gulash coraz mniej się udzielał i więcej czasu poświęcił swojemu nowemu dziecku. Wkrótce w SS zaprzestano całkowicie tematyki konsolowej, a także, ku rozpaczy PC-towych graczy, zniknął dział Kombat Korner. Choć tutaj przyczyna była bardziej prozaiczna. Nie było o czym pisać, bo „gatunek mordobić na PC umarł śmiercią naturalną”. Sporadycznie Kombat Korner powracał, gdy ukazała się jakaś bijatyka na PC, ale czasem dochodziło do kuriozalnych sytuacji, gdzie w KK recenzowano… film Mortal Kombat.

A o czym pisano w Neo równe 25 lat temu? Z okładki marcowego numeru spogląda na czytelnika Yugo Ogami z gry Bloody Roar. Pierwsza część bijatyki od Hudson Soft to jeden z głównych tematów numeru. Oprócz recenzji, zakończonej oceną „8”, otrzymaliśmy to, za co wszyscy kochaliśmy Gulasha: szkołę przetrwania z grą rozebraną na części pierwsze i wydrukowanymi wszystkimi specjalnymi ciosami dla każdej postaci. W czasach sprzed powszechnie dostępnego internetu było to jedyne tego typu źródło informacji. W zapowiedziach uwagę zwracają dwie świetne samochodówki: Need for Speed 3 oraz zbliżająca się wielkimi krokami europejska premiera Gran Turismo. Natomiast najlepszą grą numeru bezapelacyjnie zostało ONE od studia Visual Concepts, ocenione na dziewiątkę i określone mianem „długo wyczekiwanej prawdziwej strzelaniny nowej generacji”.

Mimo iż wojna konsol ówczesnej generacji nie była jeszcze do końca rozstrzygnięta, kartkując ten numer Neo można zauważyć pewien trend. Z dwudziestu dużych recenzji ponad połowa dotyczyła gier na Sony PlayStation, przy zaledwie trzech i pięciu tytułach odpowiednio dla konsol Sega Saturn i Nintendo 64. W marcowym numerze Neo najlepszą pozycją na Saturna uznano grę snowboardową Steep Slope Sliders, według red. Wicika kładącą na łopatki propozycje z tego gatunku obecne na sprzęty konkurencji. Natomiast na Nintendo 64 najwyższe oceny otrzymały: mordobicie Fighter’s Destiny, oraz platformówka Yoshi’s Story. Jednak to PlayStation mogło pochwalić się tytułami, które dalej pamiętamy po latach (mimo iż wówczas nie zostały ocenione zbyt wysoko): Diablo, Warhammer: Dark Omen, Theme Hospital, Shadow Master czy też Skullmonkeys. Dział z recenzjami zamyka stała jednostronicowa rubryka dla miłośników „kieszonsolki” GameBoy, w której na warsztat trafiły: The Legend of Zelda: Link’s Awakening, oraz Earthworm Jim.

Pełne wydanie zarchiwizowane w serwisie archive.org: Neo #04

Zelda II: The Adventure of Link

Dodaj komentarz

14 stycznia 1987

35 lat temu Nintendo wydało na rodzimym rynku drugą część, jeszcze świeżej, bo rozpoczętej niespełna rok wcześniej serii: Zelda. Jedynka, czyli po prostu „The Legend of Zelda”, odniosła ogromny sukces zbierając bardzo pozytywne recenzje z ocenami zwykle w okolicach 90% i sprzedając się w ponad 6 mln egzemplarzy. Na liście najlepiej sprzedających się tytułów na NESa/Famicoma zajmuje szóste miejsce za trzema częściami Super Mario Bros, Duck Hunt i Tetrisem. Czy pomysł na kontynuację się udał? I tak, i nie. Z jednej strony sequel nabyło ponad 4 mln graczy, co plasuje go na ósmym miejscu tejże listy. Z drugiej jednak, oglądając dziś zestawienia wszystkich części serii liczącej już niemal 20 tytułów, „Zelda II: The Adventure of Link” zwykle okupuje jedno z ostatnich miejsc. Oceny w branżowych magazynach też były zdecydowanie niższe i spadły do średniej ok. 70%.

Akcja sequelu toczy się sześć lat po zakończeniu części pierwszej. Link w dniu 16. urodzin odkrywa na swojej dłoni symbol trzech trójkątów. Tym samym dowiaduje się o tragedii księżniczki Zeldy, która w efekcie działania potężnej magii została dotknięta klątwą i zapadła w głęboki sen, a przerwać go może jedynie Triforce. Link staje przed zadaniem odnalezienia starożytnego artefaktu, ukrytego gdzieś w Wielkim Pałacu. Aby się do niego dostać, musi najpierw zdjąć magiczną pieczęć poprzez umieszczenie sześciu kryształów w sześciu innych pałacach.

W „The Legend of Zelda” przez większość czasu kierowaliśmy Linkiem obserwując go z lotu ptaka. W dwójce znaczną część spędzamy obserwując go z boku, co przypomina grę w takie pozycje jak Castlevania czy Metroid. To jedyny taki przypadek w całej serii i to pośród graczy wzbudziło największe kontrowersje po premierze. Na plus natomiast zdecydowanie należy zaliczyć bardzo rozbudowany system rozwoju postaci sprawiający, że gra ociera się o gatunek RPG.

Nintendo dość często pozwala graczom powrócić do „Przygody Linka”. Znajduje się on w Nintendo Virtual Console na Wii, WiiU, 3DS a także na Pstryku w płatnym abonamencie Switch Online. Oprócz tego, Zelda II znalazła się wśród 30 gier dołączonych do mini-konsoli NES Classic a ostatnio, z okazji 35 rocznicy serii otrzymaliśmy wersję ultra-przenośną w postaci specjalnej edycji handhelda Game & Watch.

// screenshoty z oficjalnej strony Nintendo