PlayStation 3

11 listopada 2006

20 lat temu w Japonii zadebiutowało PlayStation 3, następca do dziś dzierżącej rekord popularności PlayStation 2 i kolejny krok Sony w kierunku coraz bardziej zaawansowanej grafiki trójwymiarowej. Był to sprzęt, który przyniósł sporo nowości, ale też jedną z najdroższych premier w historii konsol. PlayStation 3 oferowało nie tylko znacznie większą moc obliczeniową, lecz także wbudowany napęd Blu-ray, obsługę multimediów oraz możliwość podłączenia do internetu za pośrednictwem PlayStation Network. Sony postawiło na nowatorski procesor Cell, opracowany we współpracy z IBM i Toshibą, który miał zapewnić konsoli ogromne możliwości obliczeniowe.

Kluczowe cechy:
🎮 Procesor: Cell Broadband Engine (3,2 GHz, 7 aktywnych jednostek SPE)
🎮 Układ graficzny: NVIDIA RSX Reality Synthesizer (550 MHz)
🎮 Pamięć: 256 MB XDR RAM + 256 MB GDDR3 VRAM
🎮 Rozdzielczość: do 1920×1080 pikseli (Full HD)
🎮 Nośnik: Blu-ray Disc, DVD i CD
🎮 Dysk twardy: 20 lub 60 GB, wymienny
🎮 Łączność: Gigabit Ethernet, Bluetooth i Wi-Fi (model 60 GB)
🎮 Kontroler: bezprzewodowy Sixaxis z czujnikami ruchu
🎮 Cena podczas premiery: od 49980 jenów

Warto też wspomnieć, że pierwsze modele PS3 oferowały sprzętową kompatybilność wsteczną z grami z PlayStation 2, a także z oryginalnego PlayStation. Była to jedna z funkcji, z której Sony później zrezygnowało w kolejnych wersjach konsoli.

W dniu japońskiej premiery dostępnych było sześć gier:
💿 Blast Factor – zręcznościowa strzelanka, polegająca na niszczeniu wirusów i innych zagrożeń wewnątrz zainfekowanego organizmu
💿 Genji: Days of the Blade – przygodowa gra akcji nawiązująca do historii feudalnej Japonii
💿 Mainichi Issho – symulator codziennego życia z kotem Toro, łączący elementy wirtualnego zwierzątka z interaktywnym serwisem informacyjnym
💿 Mobile Suit Gundam: Crossfire – kolejna produkcja oparta na popularnym uniwersum Gundam
💿 Sega Golf Club – symulator golfa z udziałem znanej japońskiej rodziny golfistów Miyasato
💿 Resistance: Fall of Man – pierwszoosobowa strzelanka osadzona w alternatywnej rzeczywistości, w której ludzkość walczy z obcą rasą Chimera
💿 Ridge Racer 7 – kolejna odsłona popularnej serii wyścigowej firmy Namco

W ciągu kilkuletniej obecności PlayStation 3 na rynku konsola doczekała się wielu wspaniałych ekskluzywnych tytułów, wśród których największe uznanie zdobyły:
📀 trylogia Uncharted
📀 The Last of Us
📀 Gran Turismo 5 i 6
📀 Metal Gear Solid 4: Guns of the Patriots
📀 God of War III
📀 Demon’s Souls
📀 LittleBigPlanet

PlayStation 3 sprzedało się na całym świecie w liczbie niemal 87,5 miliona egzemplarzy, ostatecznie wyprzedzając Xboksa 360 o nieco ponad 3,5 miliona sprzedanych konsol, choć przez długi czas to sprzęt Microsoftu przodował w statystykach. Początkowo konsola Sony miała trudny start, przede wszystkim ze względu na wysoką cenę, skomplikowaną architekturę procesora Cell i problemy deweloperów z wykorzystaniem jego możliwości. Z czasem jednak udało się zbudować bardzo mocną bibliotekę gier, a wbudowany napęd Blu-ray sprawił, że PS3 stało się również popularnym odtwarzaczem filmów wysokiej rozdzielczości. Była to także generacja, w której PlayStation Network i cyfrowa dystrybucja gier zaczęły odgrywać znacznie większą rolę, a bezpłatny dostęp do rozgrywek wieloosobowych online pozostawał jedną z przewag platformy Sony nad konkurencją.

W Stanach Zjednoczonych PlayStation 3 zadebiutowało 6 dni po japońskiej premierze, zaś w Europie dopiero pod koniec marca 2007. Kilkumiesięczne opóźnienie, jak również dość niski kurs dolara w tamtym czasie sprawiły, że wielu graczy ze Starego Kontynentu na własną rękę ściągało sprzęt z regionów, gdzie już był dostępny.

Burnout

2 komentarze

1 listopada 2001

25 lat temu na konsolach PlayStation 2 zadebiutował Burnout, gra która zapoczątkowała jedną z najbardziej rozpoznawalnych serii zręcznościowych wyścigów samochodowych. Za jej stworzenie odpowiadało brytyjskie studio Criterion Games, a wydaniem zajęło się Acclaim Entertainment. W czasach, gdy dużą popularnością cieszyły się realistyczne symulatory pokroju Gran Turismo, twórcy postawili na zupełnie inne podejście do wyścigów. Zamiast wiernego odwzorowania prowadzenia samochodu otrzymaliśmy dynamiczną rozgrywkę, w której liczyły się przede wszystkim prędkość, brawura i refleks.

W Burnout ścigaliśmy się na zatłoczonych ulicach miast i drogach poza nimi, próbując dotrzeć do mety przed rywalami. Największym wyzwaniem był jednak ruch uliczny, który należało sprawnie omijać, lawirując pomiędzy samochodami, autobusami i ciężarówkami. Gra zachęcała do ryzykownej jazdy, nagradzając niebezpieczne manewry możliwością korzystania z dopalacza. Każdy błąd mógł jednak zakończyć się widowiskową kraksą, podczas której samochód efektownie rozbijał się na drodze. To właśnie połączenie dużej prędkości, nieustannego zagrożenia i spektakularnych kolizji stało się znakiem rozpoznawczym całej serii.

Sukces pierwszej części zaowocował licznymi kontynuacjami, które stopniowo rozwijały pomysły Criterion Games. Szczególnie dużą popularność zdobyły Burnout 3: Takedown i Burnout Revenge, wprowadzające jeszcze więcej widowiskowej destrukcji i agresywnej rywalizacji. Wydany w 2008 roku Burnout Paradise przeniósł natomiast serię do otwartego świata, pozwalając na swobodne przemierzanie miasta i rozpoczynanie wyścigów w dowolnym momencie. Od tamtej pory nie doczekaliśmy się żadnej nowej odsłony, a jej ostatnim większym powrotem było odświeżone Paradise Remastered z 2018 roku. Mimo to, Burnout pozostaje jedną z moich ulubionych serii wyścigowych, pozwalając się odprężyć po ciężkim dniu.

// screenshoty z materiałów prasowych wydawcy

Destruction Derby 2

2 komentarze

31 października 1996

Trzy dekady temu na półki sklepowe trafiło Destruction Derby 2, wydana przez Psygnosis kontynuacja popularnych wyścigów samochodowych, w których dotarcie do mety niekoniecznie było najważniejszym celem. Twórcy rozwinęli pomysły znane z pierwszej części, oferując większą liczbę tras, poprawioną oprawę graficzną oraz znacznie bardziej zaawansowany model zniszczeń. Samochody mogły teraz efektownie koziołkować, przewracać się i rozpadać na kawałki, a dzięki możliwości naprawy pojazdu podczas pit stopu można było wrócić do rywalizacji nawet po poważnych uszkodzeniach.

Mimo że byłem wielkim fanem jedynki i spędziłem z nią wiele godzin zarówno na PC, jak i na PlayStation, po odpaleniu sequela miałem mieszane uczucia. W mojej opinii gra straciła charakter pierwowzoru. Z ciasnych i krótkich torów, dzięki którym destrukcja przeciwników wiodła prym, otrzymaliśmy znacznie dłuższe, szersze i bardziej wyścigowe trasy. Niby nadal do końcowej klasyfikacji liczyła się liczba zdobytych punktów a nie pozycja na mecie, ale po pierwszej kraksie, nie było już szans dogonić przeciwników, by ich szturchnąć i spowodować widowiskową kolizję. Jedyną metodą był w tył zwrot i jazda pod prąd na czołowe zderzenie. Na plus jednak zdecydowanie należy zaliczyć większą ilość aren dla tytułowego trybu Destruction Derby, który był kwintesencją serii i to dzięki niemu do gry wracam od czasu do czasu po tylu latach.

// screenshoty własne

Windows XP

Dodaj komentarz

25 października 2001

25 lat temu firma Microsoft udostępniła szerokiej publiczności system operacyjny Windows XP, który miał połączyć dwa dotychczas rozwijane niezależnie światy: domowe komputery z Windows 9x oraz maszyny do zastosowań profesjonalnych korzystające z Windows NT. Nazwa XP pochodzi od słowa „experience”, czyli doświadczenie, a nowy system miał zapewnić użytkownikom wygodniejszą i bardziej niezawodną pracę. Windows XP bazował na jądrze NT, co oznaczało istotną zmianę w stosunku do Windowsów 95, 98 i Me. Jednocześnie otrzymał zupełnie nowy interfejs graficzny Luna, z charakterystycznym niebieskim paskiem zadań oraz zielonym przyciskiem Start. System zadebiutował w dwóch podstawowych edycjach: Home Edition, przeznaczonej do użytku domowego, oraz Professional, skierowanej do firm i bardziej wymagających użytkowników.

Windows XP szybko zdobył popularność, stając się jednym z najważniejszych systemów operacyjnych w historii komputerów osobistych. Użytkownicy doceniali jego stabilność, szeroką zgodność ze sprzętem i oprogramowaniem oraz stosunkowo prostą obsługę. Nie bez znaczenia był również fakt, że system dobrze sprawdzał się zarówno w codziennej pracy, jak i podczas grania. Kolejne dodatki Service Pack poprawiały bezpieczeństwo i rozszerzały możliwości systemu. Choć Microsoft zaprezentował następcę w postaci Windows Vista już w 2007 roku, XP przez wiele lat pozostawał popularnym wyborem. Jego oficjalne wsparcie zakończyło się dopiero w kwietniu 2014 roku, niemal trzynaście lat po premierze.

Dla wielu osób Windows XP był pierwszym systemem, z którym zetknęły się podczas korzystania z internetu, instalowania programów, albo po prostu grania w gry. Charakterystyczna tapeta z zielonym wzgórzem i błękitnym niebem czy też dźwięk uruchamiania systemu na długo zapisały się w pamięci użytkowników. W czasach, gdy komputery stawały się coraz powszechniejsze, XP stanowił dla wielu z nas codzienne okno na cyfrowy świat. Co ciekawe, Windows XP wciąż można spotkać w niektórych środowiskach, zazwyczaj zupełnie odizolowanych od globalnej sieci ze względów bezpieczeństwa, takich jak: terminale POS, urządzenia badawcze i medyczne czy też maszyny przemysłowe, których modernizacja wiązałaby się z dużymi kosztami i koniecznością dostosowania specjalistycznego oprogramowania.

// screenshoty z serwisu Guidebook Gallery

Grand Theft Auto III

Dodaj komentarz

22 października 2001

25 lat temu do napędów PlayStation 2 trafiły krążki DVD z Grand Theft Auto III – odsłoną, która na zawsze odmieniła oblicze jednej z najpopularniejszych obecnie serii gier komputerowych. Za produkcję odpowiadało szkockie studio DMA Design (dziś: Rockstar North), znane wcześniej z dwóch pierwszych części GTA. Korzystając z mocy, jaką oferowała nowa konsola Sony, twórcy postanowili odejść od widoku z góry na rzecz w pełni trójwymiarowego świata, który mogliśmy obserwować zza pleców głównego bohatera. Akcja gry rozgrywała się w Liberty City, fikcyjnym mieście wzorowanym na Nowym Jorku, gdzie wcielaliśmy się w bohatera o imieniu Claude. Po zdradzie ze strony swojej partnerki rozpoczął on współpracę z lokalnymi gangami i stopniowo piął się po szczeblach przestępczego półświatka.

Największą siłą Grand Theft Auto III była swoboda, jaką oddano w ręce graczy. Rozległe miasto, podzielone na trzy dzielnice, można było przemierzać pieszo lub za kierownicą rozmaitych pojazdów, wykonując kolejne misje fabularne albo zajmując się licznymi dodatkowymi aktywnościami. Napady, pościgi policyjne, nielegalne wyścigi czy poszukiwanie ukrytych paczek sprawiały, że nawet po zakończeniu głównego wątku w Liberty City wciąż było co robić. Do tego dochodziły stacje radiowe, charakterystyczny humor i liczne nawiązania do amerykańskiej popkultury. Sukces gry pokazał, jak ogromny potencjał kryje się w połączeniu trójwymiarowego świata z niemal nieograniczoną swobodą działania, wyznaczając kierunek rozwoju wielu późniejszych produkcji.

Dla mnie Grand Theft Auto III było przede wszystkim ogromnym skokiem technologicznym. Jeszcze kilka lat wcześniej zagrywałem się w pierwszą i drugą część serii, oglądając akcję z góry i poruszając się po stosunkowo niewielkich fragmentach miasta. Przeniesienie GTA w pełne trzy wymiary i możliwość swobodnego przemierzania całego Liberty City wydawały mi się wtedy czymś wręcz abstrakcyjnym. Nagle można było wsiąść do samochodu, pojechać w dowolnym kierunku, odkrywać kolejne zakątki miasta i podejmować się dziesiątek pobocznych misji oraz dodatkowych zadań. To, co wcześniej było jedynie prostą grą, w której kradliśmy pojazdy, zmieniło się w ogromny, otwarty świat, w którym można było spędzać długie godziny, niekoniecznie podążając za główną fabułą. Trudno było wtedy nie odnieść wrażenia, że właśnie na naszych oczach gry komputerowe wkraczają w zupełnie nową epokę.

// screenshoty ze Steama oraz oficjalnej strony Rockstar

Marathon Infinity

Dodaj komentarz

15 października 1996

30 lat temu na komputerach Macintosh ukazał się Marathon Infinity, trzecia i ostatnia część trylogii pierwszoosobwych strzelanek science-fiction stworzonej przez studio Bungie. Gracz ponownie wcielał się w oficera ochrony, który musiał stawić czoła zagrożeniu mogącemu doprowadzić do zagłady całego wszechświata. Historia, zatytułowana „Blood Tides of Lh’owon”, była bardziej złożona niż we wcześniejszych odsłonach i wykorzystywała motyw alternatywnych rzeczywistości oraz zmieniających się linii czasowych. Podobnie jak poprzednio, istotną rolę odgrywały terminale komputerowe, za pomocą których przedstawiono kolejne fragmenty historii.

Marathon Infinity rozwinął pomysły znane z pierwszych dwóch części, oferując większe i bardziej rozbudowane poziomy, nowe rodzaje przeciwników oraz dodatkową broń. Jednocześnie była to najbardziej nietypowa odsłona trylogii, wyróżniająca się nieliniową narracją i zagadkową fabułą, której pełne zrozumienie wymagało uważnego śledzenia wydarzeń. Tytuł zawierał również rozbudowane narzędzia do tworzenia własnych map i scenariuszy, a także tryb multiplayer, dzięki któremu można było rywalizować z innymi graczami. Choć Marathon nie zdobył takiej popularności jak późniejsze gry Bungie, dla użytkowników Macintoshy pozostał jednym z najważniejszych tytułów lat 90.

Podobnie jak pozostałe części serii, Marathon Infinity jest dziś dostępny za darmo na Steamie dzięki temu, że twórcy najpierw udostępnili kod źródłowy, a później również wszelkie assety związane z całą trylogią. Przygotowana przez społeczność skupioną wokół projektu Aleph One gra w wersji dostosowanej do współczesnych komputerów pozwala ponownie odkryć trylogię, która powstała na długo przed tym, zanim Bungie zdobyło światową sławę za sprawą Halo.

// screenshoty z dawnej strony Bungie oraz serwisu MacintoshRepository

Microsoft Flight Simulator X

Dodaj komentarz

13 października 2006

20 lat temu ukazał się Microsoft Flight Simulator X, kolejna odsłona jednej z najstarszych i najbardziej rozpoznawalnych serii symulatorów lotniczych. Produkcja Aces Game Studio pozwalała zasiąść za sterami wielu różnych maszyn, od niewielkich, jednosilnikowych samolotów turystycznych po potężne odrzutowce pasażerskie. Twórcy przygotowali rozbudowany model lotu, realistyczne odwzorowanie warunków atmosferycznych oraz liczne lotniska, dzięki którym można było zarówno odbywać krótkie loty rekreacyjne, jak i podejmować się długich, międzykontynentalnych tras.

Gracze mogli swobodnie przemierzać przestworza, ćwiczyć procedury lotnicze, wykonywać zadania i brać udział w specjalnych misjach, które urozmaicały tradycyjne latanie. W porównaniu z poprzednią częścią znacząco poprawiono oprawę graficzną, a zmienne warunki pogodowe, cykl dnia i nocy oraz szczegółowe modele samolotów potęgowały wrażenie uczestniczenia w prawdziwym locie. Ważnym elementem rozgrywki były również liczne wyzwania, obejmujące między innymi lądowania w trudnych warunkach, loty ratunkowe i zadania wymagające precyzyjnego manewrowania. Wersja Deluxe oferowała dodatkowe samoloty, bardziej szczegółowe lotniska oraz możliwość pełnienia funkcji kontrolera ruchu lotniczego w trybie wieloosobowym.

// screenshoty z wersji Steam Edition

Heroes of Might & Magic II

Dodaj komentarz

1 października 1996

30 lat temu miała miejsce premiera Heroes of Might & Magic II: The Succession Wars. Druga odsłona serii stworzonej przez New World Computing rozwijała pomysły znane z pierwszej części, oferując rozgrywkę łączącą strategię turową, eksplorację fantastycznego świata i elementy RPG. Gracz przemierzał krainę Enroth, zdobywał surowce, rozbudowywał miasta, rekrutował jednostki i prowadził bohaterów do kolejnych bitew. Fabuła przedstawiała konflikt pomiędzy synami zmarłego króla Morglina Ironfista – Rolandem i Archibaldem – walczącymi o tron królestwa. Gra oferowała rozbudowaną kampanię oraz możliwość rozgrywania pojedynczych scenariuszy, a charakterystyczna oprawa graficzna i muzyczna szybko stały się jednym z jej znaków rozpoznawczych.

Heroes II okazało się ważnym krokiem w rozwoju serii, a wprowadzone w nim rozwiązania na długo pozostały jej fundamentem. Rozbudowany system rozwoju bohaterów, siedem różnych typów miast, liczne jednostki i zaklęcia oraz możliwość wyboru pomiędzy alternatywnymi ulepszeniami niektórych oddziałów sprawiły, że kolejne rozgrywki mogły wyglądać zupełnie inaczej. Istotną rolę odgrywał również rozgrywka wieloosobowa, a szczególnie tryb „gorące krzesło”, pozwalający rywalizować z innymi graczami przy jednym komputerze. Rok później ukazał się dodatek The Price of Loyalty, zawierający nowe kampanie, scenariusze, obiekty na mapie i elementy rozgrywki.

Dla mnie Heroes of Might & Magic II to gra, która jednoznacznie kojarzy się z syndromem jeszcze jednej tury. Było ciepłe lato 1997 roku, wakacyjny weekend, kiedy na dworze zrobiło się na tyle ciemno, że nie było już widać piłki, wróciłem do domu, wykąpałem się, zjadłem kolację i zasiadłem przed komputerem. Ani się obejrzałem, a za oknem zrobiło się widno. To był mój pierwszy raz, kiedy przy grze zastał mnie dzień.

// screenshoty ze sklepu GOG i z serwisu MobyGames

Castlevania

Dodaj komentarz

26 września 1986

40 lat temu, na japońskim Famicom Disk System zadebiutowało Akumajō Dracula, pierwsza odsłona jednej z najbardziej rozpoznawalnych serii gier firmy Konami, w naszej części świata znanej jako Castlevania. Gracze wcielali się w Simona Belmonta, potomka rodu łowców wampirów, który wyruszał do zamku Draculi, aby położyć kres ponownemu powrotowi hrabiego. Uzbrojony w charakterystyczny bicz przemierzał kolejne części zamku, mierząc się z licznymi pułapkami i coraz trudniejszymi przeciwnikami. Prosta z pozoru mechanika szybko potrafiła dać się we znaki, a pokonanie dalszych etapów wymagało nie tylko zręczności, ale także cierpliwości, poznania układu kolejnych poziomów i odpowiedniego wykorzystania dostępnego uzbrojenia.

Już pierwsza Castlevania miała wiele elementów, które w następnych latach stały się znakami rozpoznawczymi serii. Mroczny zamek pełen szkieletów, nietoperzy, wilkołaków i innych stworów, oraz charakterystyczna, zapadająca w pamięć muzyka tworzyły atmosferę, jaką trudno było pomylić z inną grą. Rodowa broń Belmontów – bicz Pogromca Wampirów, jak również inne przedmioty, takie jak topór, krzyż czy święcona woda pozwalały lepiej radzić sobie z różnymi rodzajami przeciwników. Rok później gra trafiła również na komputery MSX2 pod tytułem Vampire Killer, a w kolejnych latach, już jako Castlevania, doczekała się licznych wydań na inne platformy: Commodore 64, Amiga, PC DOS.

Pierwsza wyprawa Simona Belmonta była dopiero początkiem jednej z najważniejszych serii w historii Konami. Kolejne części rozwijały i zmieniały jej formułę – od eksperymentów z elementami RPG w Castlevania II: Simon’s Quest, przez rozbudowaną strukturę Castlevania III: Dracula’s Curse, aż po eksploracyjne Castlevania: Symphony of the Night i późniejsze odsłony inspirowane jej rozwiązaniami. Przez lata seria pojawiała się na kolejnych generacjach konsol i komputerów, a oprócz klasycznych przygód Belmontów doczekała się również produkcji wykorzystujących trójwymiarową grafikę oraz nowe interpretacje historii, czego przykładem jest trylogia Lords of Shadow. Niezależnie od platformy i przyjętej formuły, charakterystyczny klimat gotyckiego zamku, walka z siłami nadprzyrodzonymi i wspaniała muzyka towarzysząca kolejnym wyprawom sprawiły, że Castlevania przez cztery dekady pozostawała dobrze znana kolejnym pokoleniom graczy.

// screenshoty własne

Silent Hill 2

Dodaj komentarz

25 września 2001

25 lat temu na PlayStation 2 pojawił się Silent Hill 2, druga odsłona jednej z najbardziej znanych serii horrorów, wydanej przez firmę Konami. Głównym bohaterem gry jest James Sunderland, który po otrzymaniu listu od swojej zmarłej żony Mary udaje się do tytułowego miasteczka Silent Hill. Na miejscu rozpoczyna poszukiwania kobiety, odkrywając przy tym kolejne tajemnice związane zarówno z miastem, jak i własną przeszłością. Twórcy postawili tym razem jeszcze mocniej na psychologiczną stronę horroru, budując napięcie za pomocą wszechobecnej mgły, ograniczonej widoczności, niepokojącej muzyki Akiry Yamaoki oraz oszczędnie dawkowane starcia z przeciwnikami.

Dla wielu graczy pierwsze spotkanie z Silent Hill 2 było doświadczeniem zupełnie innym od tego, co oferowały ówczesne gry grozy. Opuszczone ulice miasta, charakterystyczne odgłosy dobiegające z radia, pojawiające się w oddali sylwetki przeciwników i poczucie ciągłego zagubienia tworzyły atmosferę, którą trudno było pomylić z jakąkolwiek inną produkcją. Gra szybko zdobyła uznanie i z czasem stała się jednym z najbardziej pamiętnych przedstawicieli psychologicznego horroru. Doczekała się również kolejnych wydań, w tym wersji „Inner Fears” (lub „Restless Dreams” w USA) na Xboksa i późniejszych wydań na PC, dzięki czemu historia Jamesa mogła trafić do szerszego grona odbiorców.

Seria Silent Hill była kontynuowana przez następne lata, a po drugiej części ukazały się kolejne gry rozwijające jej główny nurt, jak również spin-offy przedstawiające oddzielne, poboczne historie, a także kilka produkcji o bardziej eksperymentalnym charakterze. Z czasem kolejne odsłony trafiały również na inne platformy niż PlayStation, między innymi Xboksa, konsole Nintendo, komputery osobiste oraz urządzenia przenośne. Po dłuższej, niemal dziesięcioletniej przerwie seria powróciła w 2024 roku za sprawą remake’u Silent Hill 2, przygotowanego przez polskie studio Bloober Team.

// screenshoty z serwisu Hardcore Gaming 101